A0577209

کتاب «همپای صاعقه» را می خوانم. قبلاً با نام «حماسه ۲۷» چاپ شده است. کتاب مروری است جامع و علمی به نحوه تشکیل و اقدامات انجام شده به دست تیپ (و بعدها لشکر) ۲۷ محمد رسول الله(ص) در خلال جنگ تحمیلی.

وقتی در مورد فیلم «نجات سرباز رایان» با کسانی که خود در یک عملیات جنگی شرکت داشته و از نزدیک آن را لمس کرده اند، صحبت کردم، همگی بر این نکته اذعان داشتند که هیچ گاه فکر نمی کردند که فیلمی ساخته شود که تا این حد بیانگر شرایط حقیقی لحظات درگیری باشد. همچنین همگی از قرابت و صحت اقدامات نشان داده شده در فیلم با واقعیت در شگفت بودند. نوع تاکتیک ها و اسلحه های بکار رفته، انفجارات، گلوله خوردن ها و … خصوصاً در دقایق ابتدایی این فیلم (یعنی فصل تهاجم متفقین به نرماندی یا D-Day) از لحاظ نظامی کاملاً مستند و صحیح است. جالب آنکه  کارگردان خود در چنین نبردهایی حضور نداشته است و با این حال، روایتش از صحنه نبرد روایتی است بسیار دقیق.

نکته اینجاست که تاریخ نویسی و تحقیق در خصوص هر مطلبی-به ویژه جنگ- در غرب به شکل یک سنت دقیق اجرا می شود. اولینش را می توان تاریخ هرودوت دانست که علی رغم دروغ بافی هایش، باز هم سعی می کند گزارشی مستند از صحنه جنگ ایران یونان به دست دهد. این گزارشات مستند که تا به امروز نیز ادامه دارد، دستمایه خلق آثاری نظیر رمان، داستان، نمایشنامه، فیلم نامه و فیلم های مستند می شود.

از این جاست که کتابی مثل «همپای صاعقه» را باید ارج نهاد و امیدوار بود که این روند ادامه یابد تا آیندگان بتوانند در روزگار خود تصویری از آنچه که در آن هشت سال بر مردم و قوای نظامی ایران رفت را درک نمایند.

*

شاید خیلی ها دغدغه ای در مورد هشت سال دفاع جوانان ایرانی از خاک وطن خود نداشته باشند. اما برای منی که این واقعه را یکی از بزرگ ترین رخدادهای تاریخ معاصر و نیز چهان فکری خود می دانم، دور از ذهن نیست که خواندن صفحات این کتاب هر چند صفحه یکبار اشک هایم را جاری کند.

خواندن سرنوشت کسانی که با مرگ بازی کردند و در نهایت غربت و گمنامی و در سخت ترین شرایط نبردی نابرابر، تن به شنی های تانک های اهدایی غرب و شرق به عراق دادند اما سر به مذلت ندادند.

یا لیتنی کنت معکم، فافوز فوزاً عظیماً